17-11-2016 Blog Blog

Bewegen of stilstaan?

Ik stort nogal wat uit over mijn collega’s: andere omgangsvormen, andere verwachtingspatronen, leiderschap, nieuwe werkmethoden, nieuwe werksoorten, andere organisatievorm enzovoorts. En in al deze hectiek heeft Ferm Werk onderzoek laten doen naar de beleving van medewerkers. Het onderzoek richtte zich met name op de thema’s betrokkenheid, bevlogenheid en veiligheid. De respons uit alle geledingen van de organisatie was groot: ruim 70% van de collega’s deed mee. 

De groep ‘Staf en Ondersteuning’, de collega’s die dicht bij mij zitten en waarmee ik in het werk nogal mee te maken heb, bleek laag te scoren score als het gaat om zinvol werk, inspiratie van leidinggevende en energie krijgen van je werk. Met andere woorden: veel van mijn directe collega’s voelen zich niet geïnspireerd (door mij of hun directe leidinggevende), hebben niet het idee dat ze zinvol werk doen en krijgen daar bovendien geen energie van. Ze vinden het werk niet leuk, maar zo bleek ook uit het onderzoek, tegelijkertijd zijn ze niet op zoek naar een andere baan!

Vertrouwen ze wellicht allemaal op een goede oplossing óf zijn ze juist compleet het geloof kwijt dat het ooit ergens goed komt en het dus niet uitmaakt waar je werkt?

Het onderzoek wees ook uit dat men vindt dat de directie de strategie en visie onvoldoende verteld. En ja, dat gaat dus over mij. En dat terwijl ik iedere dag opsta met het voornemen al mijn energie te geven en voor iemand het verschil te maken. Iedere dag weer de wil én het voornemen om mensen te bezielen. Ergens gaat dus iets mis. 

Was ik bij het lezen van de onderzoeksresultaten teleurgesteld of zelfs verdrietig? Ik moet bekennen dat verschillende vormen van emotie zich in snel tempo afwisselden. Er kwam ook schaamte bij. Was ik zo slecht in staat om mensen direct om me heen te raken en mee te nemen in de nieuwe weg van Ferm Werk. Kennelijk. Of toch niet? 

De resultaten zijn onlangs in een uitgebreide sessie met elkaar besproken. Ik heb lang nagedacht over de juiste toon van het gesprek. En over hoe ik tegen de resultaten van het gesprek moet aankijken zonder al te snel conclusies te trekken. Want ook hiervoor geldt immers: waar het oordeel begint, stopt de waarneming en waar de waarneming stopt, ontneem je elkaar kansen.

Dus bedacht ik me, wellicht om het leed voor mezelf iets te verzachten, het volgende: mijn teleurstelling over hoe iedereen in de ‘wedstrijd’ zit is meer het resultaat van de verwachting dan van de prestatie. En: hoe groter het verschil tussen die verwachting en de prestatie, hoe blijer ik word. Dan is namelijk de beweging die we kunnen maken groter. Dan is er meer te doen!

Door deze insteek,  kon ik meer waardenvrij het gesprek voeren. De gesprekken zijn nog lang niet af, die duren voort, we bewegen, en bewegen is niet iets eenmaligs. Het is blijvend. Ik besef me meer dan ooit dat het belangrijk is om te vertellen waarom we bewegen en welke kant we op gaan. Als ik dat niet doe, dan blijft de kloof tussen verwachting en prestatie bestaan en staan we stil zonder ik het weet.

De oorzaak van te weinig beweging verschuilt zich nogal eens in de spiegel.

 

Over Bernhard

Bernard Drost is sinds december 2015 directeur van Ferm Werk. Ferm Werk is uitvoerder van de Participatiewet voor vier gemeenten in de regio van het Groene Hart. Bernhard blogt over bezieling op de werkvloer, zijn dagelijkse voornemen om kansen te grijpen en het verschil te maken voor iemand die dat nodig heeft.